NE FAYDA?

Cezmi Ancil/YAZAR

11 Eylül 2021 18:44
A
a
Doğa, yavaş yavaş kendi doğal döngüsünde bir sonraki mevsime evrilirken rengini de bir tuvalin üzerine sabırla çizmeye başlıyor. Bütün renklerin kendi mevsiminde güzel olması, kendi doğasının estetiğinde olduğu gibi insanların da yüzünde yavaş yavaş şekillenmeye başlıyor.
 
Bir yaprağın yeşilden sarıya dönmesi, insanoğlunun bir nehir kenarında yalnız başına ya da bir pencere ardında sokağa bakarken gözlerindeki ışıltı, kendi doğası sürecinde son şarkısını dinler gibi bazen gece lambasının loş ışığında hüzne dönüşür. Belki bir yalnızlığın son akşamlarında bulunmanın belki de terk edilmişliğin ya da sevgiliyi kaybetmiş olmanın resmi gibi durur yaprakların sokağa uçuşurken ki ahenginde.
 
Hüzün neden doğaya yakışır? Bilmiyorum. İnsanoğlu da hüzünle daha bir anlamlı, gerçek ve saygın duruyor sanki doğanın resminde.
 
Bir damla gözyaşı, bir mevsimi andırır bazen, acıklı bir şarkının mısraları okunur dudaklarının üzerine kayarken. Kadında hüzün, erkekte dram görürüm nedense ve dayanamam bir şarkının bitmesi gibi. Tekrar tekrar ağlamak ya da şarkıyı başa almak istercesine o tuvalde resmedilmeyi isterim doğa renk değiştirmeye başlarken yavaş yavaş.
 
En sevdiklerimiz de mevsimler gibi bazen ahenksiz ve bizi hüzne boğarcasına, bazen habersizce, sessiz sedasız, bir eyvallah bile diyemeden çekip gidiyor.
Doğayla beraber aynı havayı soluyoruz her renk değişiminde. Yaşam, mekân değiştirirken kendi müziği eşliğinde; bazen martıların, bir kuğunun ya da bir ötücü kuşun sesinde kendi döngüsüne eşlik ederken biz de en sevdiğimiz türküleri yakarız ağlamak istercesine. Bazen bir yaprağın rüzgârla dansındaki o ince ses, doğanın en güzel müziği gibi kendi doğasında işlenir bir tuval üzerine.
 
Kendi gözyaşlarımızla büyüyoruz aslında.
Ağladıkça büyüyoruz.
Bir yaprağın boynu bükük, iki kıvrım, yapayalnız düşmesine üzüldükçe büyüyoruz aslında. Her can, bir yaprak çünkü sevdikçe.
Sevmeyi bilmedikçe ağlamak ne fayda?
 
Mevsim evrilirken etrafımızdan eksilenleri, sevmekle fark ediyorsak insanız hâlen. Sevmedikçe insan olmak ne fayda?
Bir ince dalı incitmeden, tutmak istercesine, bir çift eli tutabilmenin sıcaklığını yüreğinde hissettikçe en gerçek resimlerimiz çizilecek fırça darbelerinin yumuşak okşamalarında.
Belki bir çift göze sıcacık bakarken yanaklarından öpebilmek çocukça olsa bile ne hoş bir resim olur ya bir köy meydanında ya da bir sokak arasında. Sevmeyi doğallığından koparmadıktan sonra.
Sevmedikçe yaşam ne fayda?
Doğa kendi ahenginde insan yüzünde bir resim gibi yansır istemesek de.
Sevdikten sonra ölüm ne fayda?
Ölüm de dönüşür kendi ahenginde yavaş yavaş.
Sevdikten sonra….
 

 
1000
icon

Henüz yorum yapılmadı,
İlk Yorum yapan siz olun...

editörün seçtikleri EDİTÖRÜN SEÇTİKLERİ
hava durumu HAVA DURUMU
arşiv HABER ARŞİVİ
linkler LİNKLER
  • zaferözpolatmedya.com
Bu haber ilginizi çekebilir! Kapat