KRİZ

Cezmi Ancil ( Yazar ) gazetehamburg.com

13 Aralık 2020 21:50
A
a
Adam, otobüs durağında beklerken, midesinde başlayan bir ağrı iki büklüm yapınca kendisini durağın bankına atıyor, kıvranarak.
 
Yanında kimse yok. Aslında var ama kimse görmüyor onu.
 
O ise karnını tutup kendini, gelen otobüse zar zor atmak, en yakın hastaneye gitmek istiyor. Acı içinde dışarıya bakıyor. Sokakta kimse kimseyi görmüyor. Kurulu bir düzenek gibi gelip geçenler, elindeki telefona bakanlar, yüz ifadesi şekilsiz insanlar.
 
Kimse yok. Aslında var.
 
Adam binalara bakıyor. En çok da bir hastane görme arzusu var gözlerinde. Hani halkın “Allah düşürmesin ama eksik de etmesin.” dediği.
 
Garip, aslında daha güzel hayaller dururken hastane hayal etmek!
Aşk gibi mesela… Aş ve iş gibi… Modern halk hastaneleri de güzel bir hayal aslında. Neden olmasın ki? Ayrımsız, parasız ya da “İnsan sağlığı önce gelir.” diyen bir sağlık sistemi,  doktorlar, hemşireler.
 
Kimse yok. Aslında var.
 
ZAR ZOR TUTUNMAYA ÇALIŞTI
 
Adam, koca koca, yüksek binalara baktı acısını unutmak için. Kocaman, yüksek binalar, alışveriş merkezleri. Eskiden bildik, tanıdık hastaneler vardı. Yüzünde bir gülümseme oluştu, o an… Çapa, Cerrahpaşa, Şişli... Tanıdıklar, gülümseyenler… Kantinlerinde, sucuklu pastırma yemeyi bile hatırladı. Çay içmek bir hayal gibi geldi, gözlerinin önüne. Acı, kollarına doğru vurmaya başladı. Zar zor tutunmaya çalıştı.
 
Otobüste kimse yok. Aslında var.
 
Hastaneye geldi, acı içinde. Mide sorunları vardı, geçer, diye düşündü, önemsemedi aslında. “Bir ilaç verin, gideyim, o kadar. Gerek yok makinelere falan.” dedi. Kimse yoktu, zaten herkes kendi halinde…
 
Elinde telefon, geçip geçenlerden başka kimse yok. Aslında var.
 
Sedyeye koydular, kapının girişinde adamı. Bekle, dediler. O, dizlerini karnına çekip beklemeye başladı. Gelen giden yok. Kıvranmaya, söylenmeye başladı, yüksek sesle. . Polislerden biri surat yaptı aslında. Güvenlikçi miydi yoksa? Göremedi bile. Sesini duyan da olmadı.
 
KİMSE YOK ASLINDA VAR
 
Kimse yok. Aslında var.
 
Bir hemşire geldi, acıyarak bakan gözlerini sakınmadan. Sevindi adam, bu tanımadığı güler yüz karşısında. Kendi kardeşi hatta kızı gibi gördü sevinçten. Elini uzattı ona. Hemşire, elini tuttu, aldı onu odaya. “Sen, burada bekle. Ben bir bakayım, tamam mı?” dedi sevgiyle. Bir sevgi az da olsa dindirdi acısını, bu yalnızlıkta.
 
Epey zaman sonra geldi, bir doktor ile hemşire üzgün bir ifadeyle. Sorgu suale bile cevap veremedi adam, acı içinde. ”Kalp krizi.” dedi doktor. Kimseyi göremedi adam.
 
Kimse yok. Aslında var.
 
Hemşire elini tuttu adamın, buz gibi. Yüzünde hüzün, ağlamaklı… Tanımadığı bu adam karşısında çaresiz hissetti kendini, sıkıca tuttu. Koştururken yalnız hissetti kendini hemşire.
 
Kimse yok. Aslında var.
 
Aldılar ameliyata, bir küçük uzatılan el ile.
 
Bir gülümsemeyle hayata tutunmadan başka bir şey de yoktu ya da bir umut. Aslında var.
 
Hastane çıkışı arkadaşım aradı. Geçmiş olsun arkadaşım.
 
Şimdi arkadaşlık da yok. Aslında var.
 

1000
icon

Henüz yorum yapılmadı,
İlk Yorum yapan siz olun...

hava durumu HAVA DURUMU
arşiv HABER ARŞİVİ
linkler LİNKLER
  • zaferözpolatmedya.com
Bu haber ilginizi çekebilir! Kapat