19 Ekim 2020 22:05
-A +A
Cezmi Ancil

KAYIP KUŞAK

Cezmi Ancil ( Yazar ) gazetehamburg.com

Ne ara büyüdük biz?
Daha annemizin, babamızın gözüne girmeye çalışırken, şımarıklık yaparak mı ya da çocuk yaşta çalışıp, yoksulluğun çizdiği kadere boyun eğerek mi?
Küçük yaşta büyüsek de yüreği çocuk, yoksul çocuklardık biz.
Babamızın ilk göz ağrısı kızlar ya da erkekler… Annemizin sıcak koynunda, hiç büyümek istemezcesine onun sıcaklığı kaybetmemek için yüreğine girmeye çalışan biz.
Ne ara büyüdük biz?
Bir odada yan yana yer yataklarında, kardeş sıcaklığında şımarıkça oyunlarımızdan arta kalan zamanlarda, ayrı bir oda hayali kurarken.
Hâlbuki kopuşun hayaliymiş meğer o ayrı odalar.
Kardeş sıcaklığının soğumasıymış özel odalar.                                                                                       
 
Yoksulluğa inat belki de… Bencillik ve mülk düşkünlüğü psikolojisi miydi yoksa?
 
ANNEMİZ GÖZÜMÜZDEN IRAKLAŞIRKEN
 
Küçük yüreğimizle babamıza özenirken, ona gizliden hayran hayran bakarken, kopuşun onları kaybederek başlayacağını nereden bilebilirdik, o saf düşüncemizle?
 
Annemizin saçlarımızı okşarken ki sıcaklığını biz evlenip giderken geride bırakacağımızı, onu yavaş yavaş yürekten silmesek de gözümüzden ıraklaşacağını.  
 
Gönülden uzak olan gözden uzak olur.” sözündeki gibi kopuşa alışmaya yani özelimizi kurmaya çalışırken.
 
Biz ne ara büyüdük?
 
Şimdi çocuklarımız belki de aynı rolde karşımızda dururken, biz çaresiz bir kuşağı kaybetmiş olmanın acısını yaşarken.
 
BÜYÜRKEN KAYBEDİLEN BİR KUŞAK
 
Büyürken kaybetmişiz meğer. Belki de farkında olmadan yapayalnız bir hayatın ortasında.
 
Ne ara büyüdük biz?
 
Şimdi en çok bir kere bile olsa baba diyebilmeyi, anne diyebilmeyi, en zoru da kardeş diyebilmeyi isterken.
 
Ne ara büyüdük biz?
 
Böyle yapayalnız, ortada, tek başına bir kuşağı kaybetmiş olmanın hüznünde…
Sevmeyi bile unutmuş bir kuşakla kaldık. Yapayalnız bir kuşağın yokluğunda…
Dayı demenin güzelliğine sahip bir kuşak sessiz sedasız giderken, onların arkalarından bile bakamazken.
 
Amca, yenge, teyze derken sığınacak bir yerimizin olmasının gönül rahatlığıyla yüreğimizi sıcak tutup, kaybedeceğimiz değerleri düşünemez olurken.
 
Ne ara büyüdük biz?
 
Kendi özelimizin düşüncesinde ne ara kaybolmuşuz biz böyle?
 
YOKLUĞA ALIŞIRKEN
 
Bahçesinden elma, üzüm, tarlasından kavun, karpuz çalarken bile bir aile olarak gördüğümüz komşularımızın yokluğunda ne zaman kaybolmuşuz böyle?
 
Yapayalnız bir kuşağın yokluğunu hissetmeden.
 
Ne ara kaybolduk biz?
 
Böyle kendi bedenimizde hapsolmuş,  düşüncesiz.
 
Ne ara ruhtan arındık?
 
Yapayalnız, tek başına yaşamı kurmaya çalışırken.
 
Korkak, sinsi, bencil, riyakâr, sahte bakışlara ne ara alıştık, böyle bir kuşağı kaybettikten sonra?
 
Ne ara yenildik biz insanlığa?
 
Kazanmak için yokluğa alışmaya çalışırken.
 
Ne ara?

 

Print
Yorum Yap
Yorumunuz
1000

Henüz yorum yapılmadı,
İlk Yorum yapan siz olun...

Facebook Yorumları
İLGİNİZİ ÇEKEBİLİR
 

Günlük Gazeteler
Oku
Hava Durumu
Hava Durumu
Yükleniyor...
Anket

Duyurular
Arşiv
2012 Softmedya tüm hakları saklıdır Softmedya Haber Scripti Yazılımı