20 Ağustos 2019 00:04
-A +A
Cezmi Ancil

Gözlerden Irak Veda Yolu

Cezmi Ancil ( gazetehamburg)

Her ayrılıkta insanlar sevdiklerini ardında bırakır diye üzülür ya…
Ya da öyle yapar. El sallar, kimisi salya sümük ağlar, kimisi ağlamaklı konuşur, ama bir damla Yaş akmaz gözlerinden.
Yaz sezonu bitiyor ,Avrupalılar ülkelerine geri dönüyor. Yani Avrupa’daki ülkelerine….Kimi uçakla valizlerine sakladıkları pirinci, bulguruyla, kimi taksiyle salçasıyla, peyniri, çökeleğiyle…
Kim geride kimi bıraktı, kime el salladı, kime ağladı seneye aynı sahneler tekrarlanacak muhakkak ki ,bir gerçek fakat ben sevdiklerimi aklıma getirmeye utandım. Dönüş sonrası ,medyada hasta bir tutsak hastane odasında ölümü bekliyor..
Çok hastaymış, tahliye edilmemiş, Ölüme yakın bırakmışlar ama dışarda ölsün son birkaç gününde diye. Her şey öyle ayarlanmışçasına, günah bizden çıksın derecesine…
Onlara bir sözümüz yok tabi, onlar görevlerinin başında görev ve geçim derdinde.
Biz tatil yollarında el sallamalarda sevdiklerimize ya…Her sene aynı
Ona üzüldüm ardımdakileri düşünmeden.
Hangi hasta, hangi mahkum, hangi suçlu, hangi görüşte?
Sağcı mı ? , Solcu mu?
Dincimi? ,Dinsiz mi?
Türk mü Kürt mü?
Alevi mi ?,Sünni mi?
O bir insan gördüğüm bizim vatandaşımız , yani bizim insanımız. Yani başımızdaki komşumuz belki de   Aynı takımı tutuyoruz belki de…Oley Fener diye bağırmış lığımız vardır belki de…Belki Çarşı grubundan. Beşiktaş bir aşktır diye bağırmış lığımız vardır.
Oley Cim Bom diye Aslan gibi kükremişizdir belki sarı kanaryalara inat…
Kim bilir kaç kişi aynı…
Unutamıyorum gözlerindeki o yargılayıcı bakışı…
Cerrahlar bir tek gözleri değiştiremezmiş. Kim değiştirebilir o bakışları…
Adalet orda, Aşk orda, Sevda orda baslar, orda biter.
Vicdan orda baslar , orda biter.
Öfke orda baslar, orda biter.
Bütün insan duyguları orda baslar ,orda biter….
Kim değiştirebilir o bakışları…
„Nereye?“ dercesine bakıyor.
„Neden bizi bıraktınız“ der gibi bakıyor.
„Madem sahip çıkamıyordunuz, neden gözlerinizi sakladınız“ der gibi bakıyor.
Bakıyorlar…
Annesini, babasını, kardeşlerini de görür gibi oluyorum belki de çocuklarını,eşini,sevdiğini,yavuklusunu…
Onlar da „neden“ diye sorarcasına sitem dolu.
Hayallerimizin derinliklerindeki tutsaklığımızı gizlercesine onları görmemeye çalışmak kaçmak değil aslında. Kendi ruhumuzun derinliklerinde kendi tutsaklığımızı sahte gülücüklerle, el sallamalarla serbest bırakmaya çalışıyoruz belki de…
Ülkemdeki bir tek hasta, bir tek hasta tutsak bile çaresiz ölümü bekliyorsa eğer  insanlar kendi içindeki insanlığa çoktan el sallamış da son saniyeleri oynuyorlar demektir aslında.
Ya biz insanlığın ayrı bir boyutunda kaldık ya onlar…Onların insan boyutunda kaldığı bugün dünyamızın kendi kendini yok etmeye çalışmaktan çok yaşamını zorla sürdürmeye çalışıyor olmasından anlayabilmiş değiliz halen.
Sevdiklerimize el sallamak apayrı bir veda bicimi elbette.
Kendi günahlarımıza, içimizdeki sese el sallamak kadar, onları gözlerimizde saklamaya çalışmak ikiyüzlülüğü toplumu sardıkça gözlerde hızla boğulmaya yakınız demektir aslında.
Ne kadar yiyip içersek, ne kadar güzel resimler çekersek çekelim, gerçek resim bizim sonumuzun geldiğidir.
Onlar yaşıyor aslında.
Biz göremiyoruz o kadar…
Yaşam gözlerde ifade edilir.
Gerisi bir çuval çökelek.
 

Print
Yorum Yap
Yorumunuz
1000

Henüz yorum yapılmadı,
İlk Yorum yapan siz olun...

Facebook Yorumları
İLGİNİZİ ÇEKEBİLİR
 

Günlük Gazeteler
Oku
Hava Durumu
Hava Durumu
Yükleniyor...
Anket

Duyurular
Arşiv
2012 Softmedya tüm hakları saklıdır Softmedya Haber Scripti Yazılımı