29 Mayıs 2018 20:57
-A +A
Remzi UYSAL

“NOBEL BARIS ÖDÜLÜNE ADAY GÖSTERELIM!”

Remzi UYSAL/gazetehamburg.com

      İsveç´li kimyacı Alfred Nobel´ in, laboratuarında ürettiǧi nitrogliserin sonucunda yarattıǧı dinamitin geride bıraktıǧı  kurbanlarınının yakınlarını  korumak ve gözetmek için, vasiyeti üzerine ölümünden sonra kurulan Nobel Vakfı,  1901 yılından beri çoǧunlukla devlet adamlarına olmak üzere, dünya barışına katkıda bulunan bilim adamlarına, sanatçılara, yazarlara ve de çevrecilere deǧişik Nobel Ödülleri vermektedir.
 
     Ne zaman Nobel veya ödülü diye bir kavram duysam, elimde olmayarak yaklaşık  13 yıl geriye götürüyor beni belleǧim.

     2005 yılında ise, Nobel Barış Ödülü´ ne deǧişik ülkelerden, renk ve dinlerden “bin kadının”  aday  gösterilmesi için, “14 ayrı dine mensup 14 kadından”  oluşan bir komite kurulduǧunu basından öǧrenmiştik.
      Bu komite, deǧişik ülkelerinden bin kadının adını  tesbit edip, 2005 yılı için Nobel Bariş Ödülü´ ne aday gösterecekti.
 
     İnaniyorum ki, dünyada Nobel Barış Ödülü´ ne aday gösterilmesi gereken kadın sayısı  onbinleri de geçebilir.  Çünkü kadın,  hayatın en aǧır yükünü  çeken ve  çocukları için her türlü zorluǧu göǧüsleyen kişidir. Katı, sevgiden yoksun hale getirilmiş dünyamıza sevgi ve hoşgörüsü ile yaşanırlık kazandıran yine kadındır.   
 
     Bu nedenle,2005 yılı için Nobel Ödülü` ne  aday gösterilecek kadınlar arasında, Mevlüde Genç anne de  olmalı idi, ama ne yazık ki olmadı.
 
     29 Mayıs 1993 günü Solingen´ de dört ırkçı Alman gencin hedef alarak  çıkardıkları yangında, Genç Ailesi beş evladını kaybetti.  Hayatta kalanlar da bu ırkçı saldırının verdiǧi fiziki ve manevi acıları halen çekmekteler. Mevlüde ve Durmus Genҫ ailesinin oǧulları Bekir, sadece on yıl içinde 30´un üzerinde ameliyat geçirmiş olmasına raǧmen, halen iyileşebilmiş deǧildir.
 
     Bu nedenle Genç ailesi ve özellikle Mevlüde anne bizler için bir semboldür ve sembol olarak da kalmalıdır.
 
     Bu sadece biz Türk vatandaşları ve Alman vatandaşı olmus Türk kökenli  insanlarımız için deǧil, aynı zamanda Almanya´ da yaşayan her yerli ve yabancı insan için de geçerli olmalıdır.
 
     Șu bir gerçektir ki; Almanya´ da yabancılara yönelik yangınları çıkaranların ve cinayetleri işleyenlerin bazı kurum ve çevrelerce kollanıp korunması,  pek çoǧumuzda olduǧu gibi bana da Almanya´da gelecek kaygısı vermektedir. 
 
     Mel´un Solingen Yangını´ nın  haberini,  o günün erken saatlerinde arabamdaki radyomdan öǧrenmiştim. O an, hayatımda unutamayacaǧım anlardan birini yaşadım.  Kulaklarıma inanamamıştım. Hemen radyoyu sürekli haber veren bir  kanala ayarlayıp, haberin doǧruluǧuna ve detayına ulaşmaya çalışmıştım.  
 
     Çünkü Lübeck´e kapı komsumuz olan Mölln´ de çıkarılan  yangın´ın üzerinden henüz yeni altı ay geçmisti. Ve Mölln´ de  kaybettiǧimiz üç canımızın acısını ve de yangın´ın şokunu üzerimizden henüz atamamıştık.
 
     Nasil ki Mölln Yangını´ nın son olmayacaǧını bildiǧimiz gibi, o an dahi Solingen Yangını´ nın da Almanya´ da son yangın olmayacaǧını düşünmüstüm.
 
     Ve ne yazık ki, Solingen Yangını´ da yabancılara yönelik Almanya´ da çıkarılan son yangın olmadı. Bunu izleyen ve failleri bulunmayan pek çok yangına daha tanık olduk. Bunlardan biri de dokuz canın yandıǧı Ludwigshafen yangınıdır.

     Ludwigshafen´deki Gaziantepli Kamil Kaplan ailesinin oturduǧu binada 03.02.2008 günü yangının nasıl çıktıǧını ertesi günü iki küçük kız çocuǧunun, evin bodrum katına inen merdivenlerde bir erkeǧin bebek arabasını tutuşturmakta olduǧunu gördüklerini, basından okumuştuk. Devletin psikologları bu çocuklarla iki – üç hafta ilgilendiler. Sonra aynı kız çocukları “hiç bir şey görmediklerini” söylemeye başladılar. Alman polisi Türk yetkilileri olay´ı araştırma çalışmasına almadılar. Devlet yetkililerimiz bu konuda,  gereken etkiyi ve direnci gösteremedi, ne yazık ki.

     Bu yangında dokuz canımızı kaybetmiştik. Camdan annesi tarafından atılan bebek daha uzun yıllar hafızalarımızda “havada uçan bebek” görüntüsü ile yerini koruyacakdır.

 
     Nasıl ki; 18.12.1988 günü Almanya´nın Oberpfalz bölgesindeki Schwandorff kasabasında çıkan ve üç cana mal olan yangın, Almanya´da ilk olmakla kalmadıǧı gibi, Ludwigshafen yangını da son yangınımız olmayacaktır.
 
     Türk´ün canı nasıl olsa ucuzdur. Arkasında duranı arayanı da yoktur, çünkü.
Bunlar yetmiyormuş ve Türklerin gözü yeterince korkutulmadıǧına inanılmamış olunmalı ki; 2000 yılından başlanarak, oturdukları yerlerin yaklaşık 200 km uzaklıkta sekiz vatanadşımızı altı yıl içinde ve de iş yerlerinde kurşunlanarak öldürülmelerini unutamıyoruz.

     Öldürülen Yunan vatandaşı esnaf da, Türk zannedildiǧi için öldürülmüş olduǧunu yazılanlardan oykuyup öǧrenmiş olduk.
 
     Sekiz Türk, bir Yunan  vatandaşı ile bir Alman polisinin de öldürüldüǧü olayı gerçeklestiren NSU teşkilatının “Üçlü Nazi Çetesi” nin hayatta kaldıǧı bilinen (!) tek üyesi olan Hitler kızı´nın Nürnberg´de görülen davasını, bir komediye benzetenlerin sayısı da az deǧildir. 
 
     El ve ayaklarından zincirlenerek mahkeme salonuna getirilmesi beklenen Üçlü Nazi Çetesi´nin hayatta kalan tek ve kadın üyesi  Beate Zschaepe, elleri dahi kelepçesiz ve sakız çiǧneyerek ilk duruşma için salona girmesi, davanın nasıl sonuçlanacaǧının işaretini vermekte idi!
 
     Bütün bunlar, Türk nüfusunun; emekli olmuş ama emekli maaşı ile geçinemeyen birinci kuşaǧın ve  genç Türkler arasında da her geçen gün artan işsizlikten ötürü,  artık  Türklerin Alman ekonomisine “yük” olmakta olduǧu söylendiǧi son dönemde Alman kamuoyunda konuşulmakta ve yazılmaktadır.  
 
     Federal Almanya´nın Eski ve mütevefa Șansölyesi Helmut Schmidt´e; Türkiye´nin AB´ye üye olması durumundaki düşüncelerinin sorulmasında; “Türkler Bize Yük Olur” itirafında  bulunur (Hürriyet, 24.11.2010).  

     Yine; Federal Almanya Eski Șansölyelerinden ve de Türk kökenli gelini olan Helmut Kohl´da, İngiltere Eski Başbakanı Demir Layd´isi ile yaptıǧı bir görüşmede: “Almanya´daki yoǧun Türk nüfusundan rahatsız olup, sayısını azalatmak (!) istediǧi şeklindeki açıklaması“ yakın geçmişte ve de bunu yıllar sonra teyid dahi ettiǧini basından öǧrenmiş bulunuyoruz.

     Kasaba politikacıları bile ileride sosyal tehlikeler yaratabilecek bu tür açıklamalardan kaçınabildiklerine tanıǧız.

      Oysa devlet yönetmiş ve ülkelerinin sorumluluǧunu sırtında taşımış politikacıların ve de ülkelerinin II. Dünya Savaşı´ndan sonra tekrar onarılması için ter dökmüş, en aǧır işlerde çalışıp, saǧlıklarını yitirdikleri için erken emekli olup, bugün yoksulluǧu yaşayan Türk insanları için yapılabilen bu tür açıklamalardan sonra bizler, Avrupa topluluǧunda, daha ziyade yoǧun yaşadıǧımız Almanya´da kaygıdan ne kadar uzak ve huzurlu olabiliriz?
 
     Solingen Yangını´ nın ve Genç Ailesi´ nin durumu,  gerek yangını çıkaran canilerin  ifadeleri,  gerekse bunların  bazı kurumlarca kollanmaları, mahkeme salonunda dahi resmi sıfatlı biri tarafindan en genç cani´nin saçlarının  okşanması dahi bizleri ürküttüǧü gibi, yüreklerimizde derin ve acılı bir iz bırakmıştır. 
 
        Bundan tam 23 yıl önce, 1995 yılında  Mevlüde Ana´ ya Nobel Barış Ödülü´ nün verilmesi için kamuoyunda bir kampanya başlatılmıştı.
 
     Bu nedenle biz de konuda belli bir araştırma yaptıktan sonra,  TÜRGEM yönetim Kurulu adına Schleswig-Holstein Hükümeti´nin o günkü Başbakanı Heide Simonis´ e  02.02.1995 günlü bir yazı ile baş vurarak, kendilerinden  Mevlüde Genç`i Nobel Barış Ödülü´ne aday göstermelerini saygılarımızla rica etmiştik.
 
     O yazımızla ilgili haberi  Türkiye gazetesi  24.02.1995 günlü sayısında,  “Mevlüde Anaya Nobel Verilsin” başlıǧı ile geçmişti.
 
     Başbakan Heide Simonis, detayları ile gerekçelendirmiş olduǧumuz yazımıza 24.02.1995 günü yanıt vermişti.  Başbakan Simonis yanıtında: “TÜRGEM´e bu girişiminden ötürü teşekkür edip,  bir başbakanın bir kişiyi  Nobel Ödülü´ ne aday gösterebileceǧini,  yazımızı aldıktan sonra yapmış oldukları araştırma sonucu öǧrendiklerini  belirtip,  fakat ve buna rağmen Mevlüde Genç´in dış dünyada yeterince tanınmadıǧı için (!) Nobel Barış Ödülü´ne aday gösteremiyeceǧini fakat,  Mevlüde anneye Federal Dışişleri Bakanlıǧı tarafından  verilmesi  düşünülen “Federal Nişanı” n gerçekleşmesinde etkili olacaǧını düşündüǧünden,  yazımızın bir kopyasını da bir yazı ekinde Alman Dışişleri´ ne havale edeceǧini bildirmişti”.
 
      Schleswig-Holstein eyaletinde o dönemin Başbakanı olarak görev yapan Heide Simonis´ in,  yazılarındaki  deǧerlendirmesini o günkü takdirleri olarak deǧerlendiriyorum.  
 
     Parti yoldaşım Hedi Simonis, Mevlüde anneyi, istemiş olsa idi, dış dünyaya da tanıtabilir ve Nobel Barış Ödülü´ne aday gösterebilirdi!
 
     Ama yine de her şeye raǧmen biz,  2005 yılında 1000 (bin) kadına verilmesi düşünülen ve çalışmaları da başlamış olan   Nobel Baris Ödül Listesi´ nde  Mevlüde annnenin  adının  listenin en ön sıralarında olması için de kolları sıvamıştık.
 
    Ne yazık ki, o günün sinir uçları alınmış Türk basınımız ve kamuoyumuz, beklediǧimiz ilgiyi, desteǧi Mevlüde anne için veremedi.
 
     Bu,  bir anlamda o günlerde  bizlerin kamuoyuna: “Hiç bir yabancının evi yanmasın, yakanlar da en aǧır şekilde cezalandırılsın” şeklinde vereceǧimiz etkili bir mesajı olacaktı.
 
     Bu tür eylemlerimiz bir anlamda, kamuoyunda kendi lobimizi ve lobi baskımızı oluşturmamız için de önemlidir.
 
     Solingen Yangını´nın  yapılan 10´ uncu Yıl Töreni´ nde Mevlüde Ana,  acılarını bir kenara koymasını bildi ve o yüce yüreǧi ile : ”Kin öldürür, sevgi yaşatır.  … , okullardan Türkçe dersler kaldırılmasın.” dye konuşmuştu.
 
     Düşünüyorum da;  öyle bir acıyı yüreǧinin derinliklerine gömebilmek ve toplumsal barış için çaǧrı yapabilmek, kaybolmakta olan kültürümüzün korunması için okullarda Türkçe dersi isteyebilecek, dünyada kaç insanımızın yapabileceǧi yüce bir davranıştır?
 
     O sözler  bize Mevlüde annenin yüreǧinin halen sevgi ve barış dolu  gücünü ve  toplumcu yanını anlatıp, görtermiyor mu?
 
     Ben Mevlüde anne ve eşi Durmuş bey ile , 24 Mayıs 2007 günü sevgili arkadaşım Prof. Dr. Faruk Șen´in davetlisi olarak Essen kentinde, o dönem direktörü olduǧu  “Türkiye Araştırmalar Merkezi ” nin (TAM) düzenlemiş olduǧu bir etkinlikte yüz yüze gelip, büyük saygı duyduǧum bu insanlarla tanışabildim.
 
     Nordrhein  Westfalen (NRW) eyaletinin bugünkü başbakanı olup,  o dönem aynı eyaletin “Kuşak, Aile, Kadın ve Uyum Bakanı” Armin Laschet ile birlikte sohbet ettik. Mevlüde anne  bu sohbetimizde,  bizleri acısı ile etkilememeye büyük bir özen ve yücelik göstermişti.
 
     Genç ailesi de  bizlerden biri gibi Almanya´yı kendilerine ikinci bir vatan kabul etmişlerdi. Ama başlarına; kendine insanım diyebilecek hiç kimsenin yapamayacaǧı bir felaket gelmişti.
 
     Yarın buna benzer bir felaketin  bizim başımıza veya bir sevdiǧimizin başına gelemeyeceǧini kim söyleyebilir?  Böyle bir şeyin olmayacaǧına dair  bu garantiyi bize hangi siyasetci, hükümet yetkilisi veya hangi teşkilat verebilir?
 
     Durum bu iken,  bizim Mevlüde Anne´ye,  ailesine veya kendi kişiliǧimize  yönelik olması gereken  saygımız, sevgimiz ve toplumcu tarafımız nerede?  Artık bunu, sessiz de olsa  kendi kendimize sormamız gerekmiyor mu?
 
     Ve işte bizim de bunu kanıtlama günümüz gelip çattı bile.  
 
     Mevlüde Ana hepimiz için bir semboldür.
 
     Bunca çektiǧi ve çekmekte olduǧu acılara, beş evladını yakıp öldüren dört caniden bugün hepsinin serbest bırakılmış olmasına raǧmen O hala sevgiden, kardeşlikten, dostluktan, iyi komşuluk ilişkilerinden ve toplumsal barıştan  yana konuşuyor. 
 
     Mevlüde annenin  bu tutumu ve tavrı Alman kamuoyu tarafindan da biliniyor olması gerekir. Yavrularının cenaze töreninde acılı yüreǧi ile yapmış olduǧu konuşmasından dolayı,  1994 yılında ARD televizyonu tarafından “Yılın Kadını” seçilmişti. 
 
     Böyle bir baǧışlama ve erdemlik,  sadece ve sadece annelere - kadınlara özgü bir yüce duygu olmalı diye düşünüyorum.
 
     Bu  nedenle Mevlüde annenin yaşadıǧı acıyı Almanya´da  hiç bir yerli ve yabancı  annenin yaşamaması için, o´na ve ailesine sahip çıkıp, destek verelim..  


     Ne dersiniz! Hemen kaǧıt ve kaleme sarılalım ve  “Mevlüde anneye Nobel Barış Ödülü Verilsin“ diye bir kampanya başlatalım.
 
      Haydi; Almanya Türk lobisi!
 
     Kurumları, dernekleri, basını, kendine aydınım ve milletimin her bireyini seviyorum diyenleri ile iş başına! 

Facebook'ta paylaş butonu
Print
Yorum Yap
Yorumunuz
1000

Henüz yorum yapılmadı,
İlk Yorum yapan siz olun...

Facebook Yorumları
İLGİNİZİ ÇEKEBİLİR
 

Günlük Gazeteler
Oku
Hava Durumu
Hava Durumu
Yükleniyor...
Anket

CHP'nin başına kim gelmeli

CHP'nin başına kim gelmeli

  • Kemal Kılıçdaroğlu : 1 Oy (%6)

  • Muharrem ince : 17 Oy (%94)

Duyurular
Arşiv