Korkuyoruz… Çünkü suçlular cezalandırılmayacak. Zaten içimiz parçalandı. Habere baktığı anda başına ağrı girmeyen hiçbir kimsenin olmayacağından şüphe yok. Ama hepimizin o çok korktuğu an var: Suçlular gerektiği cezayı alamayacak. Bir kişinin hayatı cani adamların baş ve işaret parmağı arasında. Bir böcek misali ezip öldürüyorlar, bir böcek misali ezilerek öldürülüyor kadınlar, kızlar, bebekler ve çocuklar.
Korkuyoruz… Çünkü bu kadar gündem olan bu olay, herkes haberdar olduktan iki ay sonra “suçlulara sadece birkaç yıl verildi” şeklinde son bulacak. Şu an olay çok sıcak olduğu için “ceza verilecek” denilecek. Ama iki ay sonra olay biraz soğuyunca - soğumaktan kasıt medyadan çekilince ve insanlar az konuşmaya başlayınca - “olan olmuş” deyip az ceza verilecek. Suçlular birkaç sene sonra normal hayatlarını yaşayacaklar.
Korkuyoruz… Çünkü iki ay sonra medyanın gözüne soka soka suçlulara az ceza verilince, suça yatkın olanlar güçlenecek. O zaman daha nice Narinler gidecek.
Korkuyoruz… Çünkü celladına aşık insanlar olma yolunda çok hızlı ilerleniyoruz. Nerede suçlu varsa acıyoruz. Nerede hayat söndüren varsa acıyoruz. Nerede kanı bozuk varsa acıyoruz.
Elini, vicdanı ve aklı ile masaya vuran savcı ve hâkimler bulunmuyor. Adalet var ya, Adalet... İşte bu durumda bizi bir nebze olsun rahatlatacak tek şeydir. Ah Adalet...
Neyin yorgunluğu var bilinmez. Ceza verilmiyor. İşte biri haksızlığa uğradığında, bizi bilinçaltımızda en yıpratan olay budur: Adaletin tecelli etmeyeceği korkusu. Ölenin hakkı savunulmuyor. Bu korkudur bizleri bu kadar derinden üzen. Narin konusunda adalet istiyoruz. Suçlulara acıyan, merhamet eden, hukuktan yoksun hukukçular görmek istemiyoruz. Suçlulara cezalar mahkeme tarafından verilsin. Artık suça yatkın olanları destekleyen değil, suçlulara ibretlik ceza verenleri görmek istiyoruz!
